The mandolin player from Lindisfarne. The name slips my mind

(Geschreven ergens dit voorjaar)

Bedankt, Hugo Matthysen, in het Radio 1-programma van de presentator wiens naam me nu even ontsnapt, Lieven, partner van Erwin Mortier, een homo die nooit in de kast gezeten heeft, zijn naam zal me straks wel te binnen schieten.

Op de eerste LP die ik kocht, Every Picture Tells a Story, schrijft Rod Stewart (toen nog relevant, maar kort daarna alleen maar irritant) zelf de liner notes. Maggie Mae knalde begin jaren 70 mijn oren binnen, en de popsingle eindigde met een schit-te-rend stukje mandoline, heel mooi, upbeat en toch nostalgisch. Het tilt Maggie May op een hoger niveau. Nu goed, Rod Stewart schreef dus: 'The mandolin player from Lindisfarne. The name slips my mind.'
Toen al was ik blijkbaar een kritische tiener, want ik weet nog dat ik dat een beetje flauw vond, alsof niemand hem kon zeggen wie dat mooie stukje muziek speelde (het was Ray Jackson) op het ogenblik dat die hoes in druk ging. Ik dacht dat Stewart alleen maar wat slordig wou overkomen, wat toen nog hip was. (Ondertussen weet ik het: Lieven Van Haute. En ik pas mijn tekst evenmin aan, anders ben ik de link kwijt naar Rod Stewart.)

Ray Jackson wist niet hoe belangrijk zijn bijdrage was toen hij het opnam. ‘At the time I didn’t realise what I had done was special. You never know when you are recording how it will go down.’ Hij kreeg 15 pond, het standaardtarief voor een studiesessie van drie uur, maar helaas, geen naamvermelding op de hoes.

Terug naar Matthysen. Vlaanderen heeft de Ronde, zo zei hij, en Nederland heeft de Mattheuspassie. Die zit. De Rondegekte kwam me vorige week even de strot uit. Op de dag van de klassieker was het de operner van het middagjournaal. Negen (9!) minuten lang, alleen maar voorbeschouwingen. Je zag nog geen enkele renner op de pedalen stampen, maar er werd wel volop commentaar gegeven. Zou één van onze jongens winnen of niet? Björn Soenens stuurde zijn journalisten op café, en deze uitzending leek mij gemaakt in een café. Verkiezingen in Afghanistan? Bijzaak. Herdenking van de genocide in Rwanda, twintig jaar geleden? Moet wijken voor de sport. Een onrustbarende toename van aggresieve borstkankergevallen? Ach. Een debat over ondermaatse leerkrachten? Nu even niet. De VRT deed weer alsof sport belangrijk is.

In Nederland was een hele uitzending van 'De wereld draait door' gewijd aan de Mattheuspassie. Helaas, ik heb het gemist. In de studie zat die Gentse Bachspecialist, oud-Barbarist, en ja, ook zijn naam schiet me nu even niet te binnen. Vlaanderen heeft talrijke uitmuntende barokuitvoerders, maar die verbleken bij Tom Boonen en Gert Steegmans.

Maar Marijnissen sloeg spijkers met koppen. Beam me up, Scotty. 

Natuurlijk, Philippe Herreweghe!