"Op staande voet ontslaan, die man!" Of toch niet.

Francken kreeg de volle laag, Janbon: idem.
Maar wacht eens, Joy Donné - wat gebeurde daarmee?
De man had de onhandigheid om Bart De Wever op te pikken in een Porsche, wat geen probleem zou zijn, ware het niet dat De Wever gevolgd werd door een heuse persmeute. Dan graaide hij een papiertje van onder zijn ruitenwisser en gooide het op de grond. En zijn auto had twee (licht) verschillende nummerplaten.

Goed, wie neemt er nu een kabinetsmedewerker die Joy heet, én met een Porsche rijdt, én die van het kabinet van Reynders en andere liberalen komt? Ze hadden beter moeten weten.

Had de N-VA haar succes niet te danken aan een discours van respectabel rechts, netjes, open, gastvrij, transparant, socialer dan de socialisten, en vooral: anders? Wilden ze geen responsabilisering van de burger, die zijn rechten en vooral zijn plichten kent? Die de verantwoordelijkheid voor zijn daden opneemt? En waarbij diegenen die voor het politieke métier gekozen hebben, dan ook het goede voorbeeld geven? Was het geen partij die streeft naar een samenleving die ze in Nederland de 'participatiemaatschappij' noemen?

Laatst kregen we een boete voor fout parkeren. Met twee wielen op de (brede) stoep (in een rustige straat). We hadden daar verschillende redenen voor, waaronder een gebroken arm en een paar werken van barmhartigheid. De dienstdoende agent had daar allemaal wel begrip voor, en zei dan uiteindelijk, "Vooruit, parkeer je dan maar in de straat." Maar die ons toch verbaliseerde. 220 euro.

We vonden de boete wel érg hoog, maar goed, lex dura, sed lex, we aanvaardden (en betaalden) de boete.

En dan zie je zo'n Porsche-rijder een papiertje weggooien. Was het echt een parkeerbon? In elk geval zorgde hij voor zwerfvuil, en ik verfoei zwerfvuil. Telkens ik ga joggen valt het me op: wat een troep ligt er in de berm. Jupiler spant de kroon met het grootste marktaandeel. En dan denk ik (want als je loopt kun je veel denken): wat bezielt die mensen om hun (en mijn) wereld te beschouwen als hun vuilnisbelt? Hebben ze zo weinig zelfrespect dat ze zichzelf niet beter vinden dan hun afval? Hadden ze geen ouders die hen zegden: draag de verantwoordelijkheid voor je daden? Hebben ze geen burgerzin?

En dan zie je zoiets. Gelukkig was er één die dit ook in het verkeerde keelgat was geschoten, Wilfried Vandaele, N-VA-volksvertegenwordiger, en een man wiens neus ooit verward werd met de beroemde dolk van Macbeth in een Shakespearesketch. Weg met die parvenu!

Waarom heeft hij zijn kritiek zo snel ingeslikt? Zeker, de N-VA had, na Janbon en Francken, haar bekomst gehad, en dan kwam er nog kritiek uit eigen rangen? Vandaele had wellicht een gevoelige snaar geraakt.
Wat Joy Donné deed, is voor mij toch ook een relletje waard.