Verkoop alles wat u hebt - en volg mij

Het zou een mooi, religieus tafereeltje kunnen zijn. Een jong gezin wordt geïnterviewd. 

"We hebben ons appartement, familie en werk achtergelaten. We zijn vertrokken en we hebben onze spullen verkocht. We kiezen nu voor Allah. We hadden een loon. We hadden het goed. We hadden, zoals iedereen, een auto. Een normaal leven eigenlijk. Maar nu hebben we voor iets beter gekozen. Het is alsof we plots de waarheid hebben gevoeld in ons hart."

Vertaal Allah door God, en je ziet hier zo een heilige in spe. Wie de bijbel kent, herkent deze radicale eis van Jezus: "Ga naar huis, verkoop alles wat u hebt en geef het geld aan de armen, dan zult u een schat in de hemel bezitten; kom dan terug en volg mij." (Marcus 10:17)

Niet zo lang geleden las je in De Standaard Magazine (18-1-2014): 

"Ik had een huis, een baan en een BMW, maar ik zocht Christus."

Een ander land (Italië), een andere geloofsgemeenschap (de Christene), maar de boodschap is dezelfde. Veel katholieke heiligen stellen precies zo'n radicale daad: ze verzaken aan alle materiële dingen, en gaan leven in God, voor God. Hun omgeving reageert verbouwereerd, denk maar aan de heilige Franciscus, de rijke jongeling die zijn familie de rug toekeert en vrijwillig in armoede ging leven. (Hij had natuurlijk de vogels, en zijn Clara.)

Op TV zagen we een rustig pratende, gelovige moslim. Met zijn vrouw en zijn zoontje had hij alles in Orléans achtergelaten. Hij deed wat God - de zijne, maar ook de onze - hem vroeg. Er ging een grote rust van hen drieën uit.

Daarna werd het wat akeliger:

"Voordien zagen we gewapende mannen die hoofden afkapten. Het waren moslims met een baard. We geloofden dat het terroristen waren. Eigenlijk zijn het helemaal geen terroristen, het zijn helden... grote helden die zich geven voor hun godsdienst, de echte godsdienst. Er is maar één religie. Hier op aarde moeten we de wetten van Allah volgen... dat lijkt me normaal. (...) In de Koran - de oude Koran - heeft Allah gezegd: emigreer, emigreer ... en ik beloof u rijkdom! (...) We maken ons geen zorgen. We hebben vertrouwen in onze God, dat is alles."

(Canvas, Terzake, 2-10-2014; een heruitzending van een programma van 66 Minutes in Frankrijk).

In De Standaard (2-10-2014) vroeg MO-journalist en schrijver John Vandaele zich af of we voldoende inspanningen deden om de Syrië-strijders te begrijpen. Hij wees op het falend integratiebeleid, ons buitenlands beleid, en de frustratie en kansarmoede van de moslimjongeren. Dat het geloof een rol speelt, komt niet eens bij hem op. 
In een sterk opiniestuk in De Morgen komt Afshin Ellian (Universiteit Leiden) tot een tegengestelde conclusie: 

"De radicalisering - of beter gezegd de re-islamisering - van moslimjongeren is voornamelijk een religieus proces. Deze extreme religiositeit is voor velen in het westen onbegrijpelijk, omdat ze zich nauwelijks kunnen voorstellen dat iemand bereid is om voor zijn geloof te sterven."

Onbegrijpelijk, inderdaad. Als ik naar de reportage van 66 Minutes zat te kijken, wachtte ik tevergeefs op de vraag van de journalist: "Beste man, gelooft u nu écht in het hiernamaals? Bij de born-again Christians hoor je: ‘De schepping is perfect tot in het kleinste detail – en dat zou het gevolg zijn van een grote explosie? Iedereen weet toch dat een ontploffing alleen maar woestenij achterlaat?’ 

En dan weet je: Een vraag stellen als "Geloof je nu écht dat de schepping perfect is?", heeft geen enkele zin. Net als de radicale moslims zijn zij niet meer vatbaar voor de rede.