Eej manneke, wa komde gai ier doen?

De jonge arbeider ging in tegen de orders van zijn bedrijfsleiding, en wou toch gaan werken op de provinciale stakingsdag.Wat hem daartoe bewoog, weet ik niet, en dat doet ook niet ter zake. In alle vroegte, lang voor het ochtendgloren, stapte hij op zijn fiets, want zijn auto wou hij niet in de strijd gooien. Wie hem kent, weet dat hij niet het type is dat iets of iemand in de strijd gooit. Hij kende een zijweggetje dat naar zijn bedrijf leidde, maar ook daar had een manhaftig piket, twee man sterk, postgevat.

"Eej manneke, wa komde gai ier doen?"
De jonge arbeider probeerde, wat timide, uit te leggen dat hij eigenlijk wel wou komen werken.
"Wadde, weirken? Vergêt da moar. Keer maor ziere weere. Allee!"

Einde discussie.

Het VBO blijft, in deze hitsige tijden, opvallend bedaard. Elke gefronste wenkbrauw wordt al gauw geïnterpreteerd als een provocatie. Nu probeert het toch voorzichtig, aan de vooravond van de Grote Stakingsdag. Elke zachte vorm van kritiek begint steevast met het beklemtonen dat het recht op staken heilig is. "Maar het stakingsrecht moet beter omkaderd worden. In de andere landen lachen ze ons uit," zegt Bart Buysse, de nummer twee van het VBO. (De Tijd, 11-12-2014)

Uitlachen doen ze niet echt. In het beste geval begrijpen ze ons niet; in het slechtste geval vinden ze dat België geen rechtstaat meer is. Een Zweedse collega, die al een tijdje in ons land woont, maar de Belgen nog altijd niet begrijpt, zei het zo: "Dat doet denken aan maffiatechnieken."

Sommige media doen wat het VBO probeert te verhinderen: olie op het vuur gooien. Facebook, Twitter en de opiniepagina's van de kranten zijn één grote steekvlam geworden. Hier en daar is er een zeldzame verstandige stem, zoals Guy Tegenbos:
"Even waren we goed op weg. De betoging van 6 november – georganiseerd door de vakbonden maar gesteund door veel sociale bewegingen – gaf een klaar signaal: het beleid was niet fair, niet eerlijk en niet billijk genoeg. Die boodschap is intussen ondergesneeuwd omdat de vakbonden de zaak naar zich trokken en verknalden door een instrument uit vorige eeuw uit de kast te halen: de politieke staking. Midden deze maand is die dommigheid voorbij. Dan kan de echte boodschap weer naar boven komen." (De Standaard, 11-12-2014)

Het tafereeltje aan de fabriekspoort zegt veel. Het doet denken aan carnaval, het grote feest van 'le monde à l'envers', de omgekeerde wereld. De machtelozen nemen even de macht, en lachen de machtshebbers heel even hartsgrondig uit. De echte machtigen, zij die leven in het verborgene, die op de koffie gaan op het Hof, en die liever gelukkig en verborgen leven, en die hun fortuinen ook liever verborgen houden, glimlachen even. Minzaam, want zo zijn ze wel. Ze weten dat de carnavalsgekte maar even duurt. Al snel keert de omgekeerde wereld weer in zijn oude plooi. En dan kijken de machtelozen weer naar hun lege handen.