"Man, you must be puttin' me on."

Een engel grijpt bijtijds in, maar het blijft een gruwelijk tafereel.(Rembrandt)

Een jaar of dertig geleden kocht ik de LP Highway 61 Revisited, en mijn kop eraf als-ie geen 199 Belgische franken kostte. Niewe uitgaven kostten doorgaans 299 frank, maar de oude klassiekers kon je afgeprijsd kopen. Was het in Bilbo in de Overpoortstraat, of Music Man in de Bagattenstraat? Grasduinen tussen LP's had oneindig meer charme dan CD's tussen je vingers laten glijden, om maar maar te zwijgen van liedjes kopen in de kruidenierszaak van Steve Jobs.

De LP begint met wat iemand beschreef als de 'oerknal' van Like a Rolling Stone, die voorgoed rock and roll (en simpele luisteraars zoals ik) veranderde. Maar in het licht van onze huidige samenlevingsproblemen mag Highway 61 Revisited (de titelsong) er ook zijn:

Oh, God said to Abraham, "Kill me a son"
Abe said, "Man, you must be puttin' me on"
God said, "No" Abe say, "What?"
God say, "You can do what you want, Abe, but
The next time you see me comin', you better run"
Well, Abe said, "Where d'you want this killin' done?"
God said, "Out on Highway 61"

Als moslim had Dylan zich wellicht de toorn op de hals gehaald van de letterlijken - in de bijbel pruttelde aartsvader Abraham niet tegen, hij gaat zwijgend de berg op, om zijn zoon Isaak te offeren. Want God vraagt het. In de islamversie gaat het niet om Jacob maar om Ismaël, maar een discussie met God is er evenmin. Geloven is de opperste onderwerping. De Christenen zullen opperen dat God wel degelijk tussenbeide komt, maar dat hij wel degelijk zijn eigen zoon heeft geofferd, tot vergeving van onze zonden.
Als atheïst sta je wat verbouwereerd te kijken naar dergelijke exegeses, maar ik weet wat ik zou zeggen mocht iemand mij vragen om één van mijn kinderen te offeren.

"Man, you must be puttin' me on."