Out of the Blue, alweer

In de wat inhoudsloze brij van de weekendbijlagen, is er af en toe iets wat je toelacht. Heel vaak is dat dan van de hand van Bernard Dewulf. Zoals dit (wat slordige citaat) van Marten Toonder:
'Iets wat in de jeugd gebeurd is, is dikwijls het gevolg van een voorval op oudere leeftijd.'
Dewulf had het over 'out of the blue', en laat nu net dàt diep wortelen in het dampend regenwoud van mijn herinneringen.

Out of the blue, dat weet elk kind, staat op het afscheidsalbum van The Band, en The Band, dat weet elk kind evenzeer, is één van de allergrootste bands in de geschiedenis van de rock and roll. En geschiedenis zijn ze, want  Levon Helm, Rick Danko en Richard Manuel zijn al een tijdje dood.

The Last Waltz heette hun afscheidsalbum, mooi uitgegeven in een dikke hoes, en met mooie foto's. Nogal wat obligate nummers van collega's als eerbetoon, maar God, The Band klonk nooit beter, dieper, of fijner.

Out of the Blue is een uitsmijtertje, maar ach, hoe tijdloos mooi:

Sometimes I don't know you
You're like someone else
But that's alright
I'm a stranger here myself

The Band had niets meer te leren van Bob Dylan.

http://www.volkskrant.nl/dossier-archief/de-lastige-baas-van-olliewood~a3334566/

http://www.standaard.be/cnt/dmf20150129_01500648

https://www.youtube.com/watch?v=upQk-O2k67U