Kunst kàn de wereld redden!

Het naakte koppel wordt weggehaald in Gera, een stadje in Thüringen. Het beeld staat voor een opvangcentrum, en zou vluchtelingen die er volgende week verwacht worden, kunnen ontstemmen.

In een opwelling riep ik: Dachten wij niet dat kunst de wereld kon redden? Als ik daar nu even over nadenk, zou ik het niet beter kunnen zeggen. Is kunst niet hét middel om vluchtelingen en bij uitbreiding, alle kansarmen die enkel met kunst in aanraking komen op school, te omarmen in onze samenleving. Want wat is kunst anders dan een verbeelding van de waarden van onze maatschappij, ook wanneer het deze waarden uitdaagt en de grenzen verlegt?

Dat moet ook Kamagurka gedacht hebben toen hij vluchtelingen kennis liet maken met de Vlaamse Primitieven. Ze keken geboeid naar Het oordeel van Cambyses. Een schrikwekkend schilderij. De vluchtelingen keken geboeid toe. "Terwijl ze hem villen, staan de mensen te praten." De vluchtelingen kennen dat; het gebeurt bij hen nu ook nog. Al is er een groot verschil: Cambyses werd gevild als straf, omdat hij een corrupte rechter was.

Kamagurka toonde de vluchtelingen (alle mannen) wat hen vertrouwd leek - een Perzisch tapijt, een martelscène, een wereld beheerst door de godsdienst.

Het zou mooi zijn mocht hij hen eens meenemen naar het Musée d'Orsay. Of, dichter bij huis, naar het Rops-museum in Namen. Kunst die choqueerde, en die de grenzen van onze ethiek verlegde. En die toont wat voor maatschappij wij zijn, en waar zij in terecht komen.