Ranzig

ran­zig
ran·zigbij­voeg­lijk naam­woord1807, Duits ◻ Ne­der­lands ranstig 1 van vet­ten en oliën waar­in vluch­ti­ge vet­zu­ren zijn vrij­ge­ko­men sterk sma­kend en een on­aan­ge­na­me geur ver­sprei­dend•ran­zig vet•ran­zi­ge traan•een ran­zi­ge vet­smaak2 niet al­ge­meen zuur, mop­pe­rig, be­zo­pen3 van een slech­te, plat­te smaak ge­tui­gend•ran­zi­ge tv-pro­gram­ma’s

Vreemd hoe sommige woorden een politieke gezindte kunnen uitdrukken. De nuchtere Maarten Boudry hanteerde het woord laatst nog in een repliek aan Wim van Rooy, die hij beschuldigde van ranzige moslimhaat. Toen van Rooy de vraag kreeg wat hij ervan vond dat de meeste slachtoffers van moslimterreur moslims zijn, antwoordde hij: "Ik vind dat prima."
Dat is nu zo een uitspraak die een slechte geur verspreidt, en/of die getuigt van slechte smaak.

Onlangs rakelde iemand in het verleden van mediafiguur en dierenvriend Chris Dusauchoit, omdat die straks te gast is op een radioprogramma over sterven. Dusauchoit had ooit in een TV-interview met Ben Crabbé (26 december 2002) gezegd dat hij "toch geen slecht gevoel had" bij de moord op Pim Fortuyn. "Ik dacht van: erger kwaad is voorkomen.” Toen Crabbé opperde dat een politieke moord niet kon, zei Dusauchoit: "“Nee natuurlijk niet. Maar ik vond het toch, laat ons zeggen, een oplossing waar ik op termijn misschien toch de positieve kanten van ga inzien”.

Dusauchoit ging eigenlijk nog een stapje verder dan van Rooy, maar het woordje ranzig was in geen velden of wegen te bekennen.