Sweet nothings

Nee, De Standaard Magazine doet me niet duizelen, tenzij, misschien, door de onpeilbare leegheid van alle lifestylemagazines.

Een artikel over - nee maar - horloges! Schoenen! Logeren in een zéér duur hotel! Zelfs mijn favoriete wijn- en restaurantrubriek moet wijken voor deze duizelingwekkende dingen. Alle geïllustreerd met foto's van mooie (?) mensen die hun best doen om er zo verveeld mogelijk uit te zien, in heel fletse kleuren.

Staat er dan niéts interessants op deze 164 pagina's? Toch wel - enkele mooie foto's van cultureel erfgoed waar een mooie mecenas, genre Gucci en Diane von Furstenberg, zijn schouders onder zet.

Lezen doe je beter niet. De Uffizi waar het altijd aanschuiven is? Niet zo lang geleden bezocht ik dit wondermooie museum in een grote betrekkelijke rust, en op het dakterras kon ik zelfs nippen van een glas Chardonnay van de Florentijnse Antinori. Met een, en hier past dat woord wél, duizelingmakend gezicht op de toren van het Palazzo Vecchio en de koepel van de dom. Wie er geld instopt, kon me niet zoveel interesseren, maar oh, wat een luxe, daar te zijn, in de koele ochtendzon, in deze stad, met dat zicht.

En dan, ook als tekst bij een mooie foto: de Spaanse Trappen. Gerestaureerd door - goed om weten - Bulgari. "Een grootse trappenpartij in het hart van Rome, vlak bij het geboortehuis van dichter John Keats." Duidelijk een tekst voor een publiek dat moet onderricht worden dat John Keats een dichter is. Helaas voor dit luxeblad: Keats is geboren in London, en stierf vlak bij de Spaanse Trappen. Een arts maakte een foute diagnose en zette Keats op een streng dieet. De romantische dichter stierf jong, amper 26 jaar, in de overtuiging dat zijn leven één complete mislukking was. Zo een zaken druk je best niet af in een blad voor de één procent rijken van deze aarde.

John Keats op zijn sterfbed in Rome.

Op de koppen lopen in de Galleria degli Uffizi?