Klassiek mededogen
![]() |
| Het handboek was dat van Bartelink, maar ik vind het niet meer op zolder en weet niet meer welke editie het was |
Welnu, een kleine vijftig jaar later is me dat gelukt, of toch bijna. Het Sint-Barbaracollege hield een marathonlezing van het verhaal van de schrandere, zwervende Odysseus. Vijf dagen en zes voorleessessies, van alle zangen, maar de laatste twee lezingen moest ik, helaas, missen.
Eigenlijk deed ik beter dan wat mijn oude leraar had gesuggereerd: Ik heb de Odyssee niet gelezen, maar tot mij genomen zoals de oude Grieken dat deden, al luisterend.
En ik hoorde een verhaal, vol geweld en wreedheid, men denke aan dat ander werk, de Ilias, waarin Achilles Hector doodt in een gevecht. Hij bond daarna het lijk van de verslagene achter zijn strijdwagen en sleepte hem drie maal vernederend rond Troje. Hard en ruw, maar wat mij vooral opviel, is het mededogen. Achilles wordt door medelijden bewogen door de smeekbede van Priamos, liet het lijk wassen en in doeken wikkelen en gaf het aan Hectors vader mee.
Ook de meest opmerkelijke passages in de Odyssee zijn die van mededogen, verlangen en liefde, zoals tijdens de eerste voorleessessie.
Bij deze woorden schoot Telemachos een brok in de keel om zijn vader,
en tranen gleden van zijn oogleden neer bij dit nieuws over vader,
en hij hield met beide handen zijn purperen mantel voor zijn ogen.
(Odyssee IV: 113 - Ben Bijnsdorp)
Met dank aan de vertellers: de fonkelogige Els Boussemaere, de donderprekende Dirk Vermassen, de fraaigelokte Katrien De Paepe, de pretogende François Demey, de wereldbeheersende Dirk Vekeman, de slankgearmde Houtman en de zoetgevooisde Fons Lauwaert.


Comments
Post a Comment