Het kan verkeren.


De periode tussen Kerst en Nieuwjaar is er vaak één van opruimen, klasseren, en orde scheppen in de chaos die gedurende een jaar aangroeide op mijn bureautje. Laat ik tussen die chaos van artikels, facturen en reclameblaadjes een blog vinden - van mezelf - die ik schreef in 1997. Het internet was nog maar net van de grond aan het komen, bloggen bestond nog niet zoals we het nu kennen, en ik was toen nog meer onwetend van dit alles dan nu. De tekst werd ingetikt in Adobe Pagemaker, op een afgedankte Macintosh (denk ik toch), en dan afgedrukt. Vijf jaar daarvoor was ik al begonnen met het bijhouden van een dagboek op papier, maar dat zit blijkbaar nog dieper verzonken in de spelonken van mijn chaos.
Wachtend op de komst van 'Tertio', ons derde kind, schreef ik over de dood van Mobutu, Prinses Diana, Moeder Theresia, van iemand in de familie, en ook van Frans Verleyen, die ik altijd met veel plezier las, ook al wist ik vaak op het einde van zijn column niet waar het precies over ging. 'Vlaanderen zal zijn basstem missen,' schreef ik. Maar wat er toen volgde, daar viel ik van achterover.

'Wie neemt het roer over? Yves Desmet van De Morgen kan daar naartoe groeien: hij heeft eenzelfde humane bezorgdheid, maar komt nog wat scoutachtig over en geniet soms te veel van zijn stilistische spielereien.'

Deze woorden, van 2 november 1997, doen me even slikken. Ik, die nu een bijna viscerale afkeer heb van wat die man schrijft, las ik een kleine twintig jaar geleden graag? Deze week mocht YD nog eens een commentaar vullen in zijn krant, zo hoorde ik op de radio. Het was maar een samenvatting, maar toch voldoende om je over te ergeren - de ontwijkende stijl - 'het kan aan mij liggen maar...',  het opgestoken vingertje, de snelle conclusies, de onwaarachtigheid van zijn woorden, zijn pompeusheid en gezwollen retoriek, het treiterige toontje, het was alweer een vintage Desmet, vaandeldrager van Vlaanderens bobo-linksigheid, orerend vanuit zijn comfortabele Antwerpse loft, far from the maddinbg crowd.

Ben ik veranderd, en zo ja, wanneer en hoe? Is het discours om me heen veranderd? Daar denk ik regelmatig aan.

Comments

  1. Philippe Clerick1 January 2016 at 08:45

    Tempora mutantur, nos et mutamur in illis. - Over Desmet ben ik vaak van mening veranderd. Ik vond hem als interviewer bij Humo soms arrogant als hij de geïnterviewde 'verbeterde'. Later vond ik dat hij in De Morgen meestal redelijk argumenteerde. Ik vond ook dat hij 'vlot schreef'. Het was mij niet duidelijk waarom mensen om me heen zich zo over YD konden opwinden. Tja.

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Met twee woorden spreken

Hoor ik zonet iets op het radiojournaal over het Eurovisie Songfestival. 'Onze kandidaat' maakt een goede kans om dat liedjesfestival te winnen, hoor ik 'onze songfestivalkenner' vertellen, maar, voegt hij eraan toe (jazeker, die kenner is een 'hij'), 'we moeten met twee woorden spreken'. Maar dan blijkt dat die man dat niet niet doet, met twee woorden spreken. Hoogst verwarrend hoor, dat Belgisch Nederlands. Hoog tijd om de taaladviseur bij de VRT weer een job te geven, meneer.
Read more

(Niet) in de kaart spelen

Image
Het moet niet gemakkelijk zijn om Lieven De Cauter te zijn. Voor wie de man niet kent, De Cauter is filosoof, of docent filosofie, wat is het verschil, en al heel zijn actief-denkend leven piekert hij zich suf wat hij moet doen om extreem rechts niet in de kaart te spelen.  Maar zie, in De Standaard krijg je toch wel eens merkwaardige stukken te lezen. in. Eén ervan droeg de titel ' Ik werd gecanceld omdat ik de titel van de film ‘I am not your negro’ uitsprak in de les' .  Vreemd dat de eindredacteur daar niet ingreep, want dat is toch wel een héél lange titel, en één die bovendien het Engelse n-woord bevat. Op dat laatste zou De Cauter zeker opmerken dat niet 'neger' het n-woord is, maar wel n*****. Keurig met asteriskjes, want beeld je even in dat straks iemand in De Morgen zou schrijven dat De Standaard het (echte) n-woord zomaar afdrukt. Kort, wat blijkt? Lieven De Cauter kreeg willens nillens hetzelfde pak van de woke-broek: hij werd op zijn campus gecancelled, zi...
Read more

"This is so funny."

Image
Illustratie via Marc Vanfraechem "This is so funny." Funny, niet echt.Ook al zullen velen gedacht hebben: net goed. Wat mij opviel: het getal. Tweeëntwintig doden. Twee voetbalteams. Mochten zij hun training voltooid hebben, en de opleiding afgerond met een Getuigschrift van Zelfmoordterrorist , hoeveel slachtoffers zouden die 22 niet gemaakt hebben? Ik wil even laten opmerken (in herinnering brengen zal niet lukken, want dit feit haalt al lang het nieuws niet meer), wat er in dezelfde NYT stond, zo'n maand geleden. Ook in Irak. Ook precies tweeëntwintig slachtoffers. Eveneens jonge recruten. Bomber in Iraq Kills 22 Recruits Seeking to Fight Al Qaeda BAGHDAD — A suicide bomber detonated explosives on Thursday among a group of recruits who were joining the Iraqi Army to fight Al Qaeda in Anbar Province, the police said. Twenty-two recruits were killed, and 31 were wounded, officials said. Jan 9, 2014  Fleetwood Mac wist het wel: It's not that funny....
Read more