Sitzfleisch

Een berichtje van collega-blogger Philippe Clerick (hoewel ik schroom me een collega van hem te noemen) voelde o zo vertrouwd aan. Hij had het over een zoon die zonet en met succes zijn eerste honderden studiebladzijden had geklaard. Wat zeg je dan tegen je kroost, als vader die steeds minder de schijn kan hooghouden dat ook hij een zware studietijd heeft gehad?

Als student kregen wij vele jaren geleden een eenvoudig antwoord op de vraag wat je moet doen om te slagen. Sitzfleisch, vond professor Schrickx zaliger, op je kont blijven zitten en studeren. Als ik mij goed herinner, was die quote niet van hem, want hij citeerde, geloof ik, Herman Uyttersprot, toen (voor mijn tijd) een bekend Kafkaspecialist.

Tja, Kafka-specialist, hoe waardeer je dat? Je hebt veel op de achterwerk gezeten, en veel boeken gelezen, misschien kreeg je wat originele inzichten, maar weegt dit zwaarder dan wat de huidige studenten Geneeskunde vandaag te verwerken krijgen? Hierboven zie je collectie voor het academiejaar 2014-2015 van UGent. Daar kwam in de loop van het jaar nog een pak boeken bij, en ontelbare slides, iets wat in onze tijd nog niet bestond.

Als ik een dergelijk dik boek eens ter hand neem (en ja, de prentjes zijn niet echt een verluchting) zeg ik dan: "Maar in mijn tijd hadden we ook het telefoonboek van Van Acker!", verwijzend naar de bibliografie van de Nederlandse spraakkunst, maar diep vanbinnen wist ik wel dat dit niet hetzelfde was. Onze twee studenten zeggen dan ook eens, op tijd en stond, "Jij, studeren? Wat romans en gedichten lezen, ja!". En gelijk hebben ze.

Dus ja, na drie jaar bewonderswaardig op het Sitzfleisch gezeten te hebben, mag er al eens een ontlading komen. In Gent doen ze daar niet aan mee, maar de voldoening was er niet minder om. In Namur zijn ze nog wat klassieker, daar gaan de hoedjes nog de lucht in. Amerikaanse na-aperij? Ach wat, het heeft wel iets - wat zeg ik, het heeft heel erg veel: un-deux-trois, omhoog met die toques!