De kerk is dood, maar God leeft!

Er vinden barbaarse aanslagen plaats, en we plaatsen kaarsjes, tekenen met krijt op de trottoirs, en daaronder, dat weten we, la plage.
We zingen. Blowin' in the Wind wordt van stal gehaald (vele vragen, geen antwoord), en ook Adèle haalt de Bard boven (de liefde, ja, maar ook: the highway of regret). Allemaal mooi, ontroerend, troostend, voor onszelf. Quand on n' que l'amour (...) Nous aurons dans nos mains/Amis le monde entier.

Deze en de vorige generatie, de hippies, de soixante-huitard, hebben God, die vermoord werd tegen het einde van de negentiende eeuw, weer tot leven gebracht. Opvallend: de kerken bloeden dood, maar de geest van Jezus is levendiger dan ooit.

Lang, lang geleden, was het net omgekeerd: de kerk was oppermachtig, maar legde de leer van Jezus zonder scrupules naast zich neer. Vervolgingen, brandstapels, de inquisitie - wat de kerk niet zinde, werd uit de weg geruimd. Barbaarse tijden waren dat, tijden van Socrates, Giordano Bruno (foto: bas-relief op de Campo dei Fiori), Galileo, Copernicus en Michelangelo.

Nu is de kerk dood, maar gaan we liedjes zingen als antwoord op hallucinante aanslagen.
In de moslimwereld is het nog altijd andersom. Probeer maar eens een boek te schrijven als de Duivelsverzen, of een cartoon te tekenen van de profeet. De god van de liefde is daar dood, maar hun verdrukkende kerk is springlevend. Hoe kijken zij neer op onze christelijke reacties - een teken van morele superioriteit en een na te volgen voorbeeld, zoals we zelf hopen, of een uiting van weekheid en zwakte?

Als er één liedje is dat we zouden moeten zingen, dan is het, voor één keer, niet Bob Dylan, maar Randy Newman: God's Song:

I burn down your cities--how blind you must be
I take from you your children and you say how blessed are we
You must all be crazy to put your faith in me
That's why I love mankind
You really need me
That's why I love mankind.