Mattheüspassie

Het gebeurt wel eens dat er een Pasen is dat we niet naar Bach luisteren, maar nu toch zeker wel. Heel lang geleden luisterde ik eens naar Ars longa vita brevis van The Nice, en dat het leven kort is, dat weet pianist Keith Emerson ondertussen ook. Het is een nogal doorwrocht gedrocht, arty farty, een volledige plaatkant lang, maar dan hoor je een stukje uit het derde Brandenburgs Concerto #3. Ineens stroomt het zonlicht binnen op een grauwe dag. Later was er Pasolini, met zijn Jezusfilm, en ik zag een Jezus zoals ik hem op het college nog niet had gezien. Daar hoorde ik een flard van het Erbarme Dich, en ik verbeeldde mij dat de baslijn vallende tranen waren. Bach werd mij echter het eerst geopenbaard met de LP 'Bach aan de jeugd verteld' met de stem van Pros Verbruggen. Mijn vader moet gedacht hebben dat ik eens iets meer moest ontdekken dan de Top Dertig, en ik kreeg drie LP's: Bach, Beethoven en Mozart aan de jeugd verteld. Wat bleef hangen, was natuurlijk Air, in een erg trage uitvoering, zoals dat toen de gewoonte was. Niet lang daarna ging ik een platenzaak binnen in de Veldstraat, waar je in een klein hokje naar een plaat kon luisteren om te horen of het je wel beviel. Ik werd van mijn sokken geblazen door het Kommt ihr Töchter. Veel later, in het CD-tijdperk, moest de massieve versie van von Karajan plaats maken voor die van Peter Schreier, op hedendaagse instrumenten, en met Lucia Popp, maar dicht aansluitend bij de authentieke uitvoeringen die later opgang zouden maken, licht en transparant. Het blijft een favoriete uitvoering, maar ik ken te weinig van muziek om de kritiek die je hier kunt lezen, te weerleggen.

Woensdagavond moest ik naar Brussel. Ik luisterde naar de Mattheüspassie in de versie van John Eliot Gardiner, die die avond live speelde in Bozar, helaas helemaal uitverkocht. Ter hoogte van Zaventem hoorde ik het Mache dich mein Herze rein, dat we speelden op de begrafenis van mijn moeder. Op de terugweg luisterde ik met mijn dochter, in stilte, naar de Klara-uitzending van het concert, en net, toen we thuiskwamen, eindigde het concert met Wir setzen uns met Tränen nieder. En ik dacht aan Etienne Vermeersch, die zei dat je niet echt moet geloven om van deze muziek te houden. En ik moest denken aan mijn discussies op het werk en op Facebook, hoe ik, een creationist die weet dat de mens God geschapen heeft, nog moest uitleggen dat dit christelijk geloof van liefde en mededogen superieur is aan de leer van Mohammed.