Lachen geblazen

Het valt op hoezeer humor ontbreekt in het Belgische politieke debat. Droevig hoogtepunt in deze materie is doorgaans de Groene fractieleider Kristof Calvo. Als je je afvraagt hoe Bernie Sanders er uit moet hebben gezien in zijn jonge jaren, zoek niet verder. Calvo ziet er altijd uit alsof hij de last van de wereld moet torsen, ja, zelfs dat hij zichzelf ernstig neemt, wat zeg ik, alsof hij zichzelf gelooft! Maar humor? Ho maar.

Laat ik nu net Calvo betrappen op een goede oneliner. Die kwam zelfs op TV, maar de humor is iedereen ontgaan, alleen bij ons thuis werd er smakelijk om gelachen. Geen dijenkletser; veeleer humor van de beschaafde, wat onderkoelde soort. Zoals humor moét zijn.

Ik heb Calvo's repliek nergens teruggevonden in de schrijvende pers. In De Standaard Magazine vond ik wel wat eraan voorafging. Wat aantoont dat DSM ook geen gevoel voor humor heeft. Ik denk zelfs dat de auteur van dit stukje niet kan lachen met zijn eigen naam, terwijl hij wél lacht met die van Jan Jambon: "Niet op zijn Frans." Wouter Woussen. Spreek je dat uit met de 'ou' van 'Au dat doet pijn?" of met de 'oe' van 'woef'?

Terzake. Wat zei Jambon? "Het is een kwestie van harten terugwinnen van mensen die zich aan het afkeren zijn van onze maatschappij. Die harten moeten we terugwinnen, zelfs als het er maar drie zijn."
Dat ging dus over Jambons significante uitspraak.

En welke repliek gaf de zelden lachende fractieleider? Precies weet ik het niet, maar het was iets als: "Als dat uw manier is van harten terugwinnen..."

Ik heb niemand horen lachen.

Misschien was het niet grappig bedoeld?