Asjkenazi-joden


Het loopt stilaan ten einde: de ritjes met zoonlief naar de middelbare school. Maandag is er de laatste - halve - lesdag, daarna komen de examens.
Altijd boeiend, die ritjes, zoals: "Iets speciaals vandaag?"
Antwoord: "Tja, spreekbeurt bio."

Die spreekbeurt bleek te gaan over de ziekte van Tay-Sachs, een zeldzame erfelijke stofwisselingsziekte. Ze valt onder de lysosomale stapelingsziekten.

Lysosomaal? Stapelingsziekten? Op chromosoom nummer zoveel, wist mijn zoon nog te verduidelijken. "Het komt vaak voor bij Asjkenazi-joden." Ik kan me niet herinneren dat mijn lessen biologie zo wetenschappelijk waren. Seksuele opvoeding, dat werd nog door mevrouw Roose gegeven, een bijzonder intelligente vrouw. Maar genetica?

Ach, een racistische ziekte. Het enige wat ik kon zeggen, was dat ik een Russische-IJslandse-Zwitserse (en half-joodse) pianist kende, Waarom zijn zoveel joden zo muzikaal? Vladimir Asjkenazi, een topper, mooie vertolkingen van Prokofiev, onder meer van de ouverture op een Hebreeuws thema - hier met zijn zoon Dimitri en een kamerorkest.

Veel indruk maakte dat niet op mijn zoon. Voor zijn spreekbeurt had het ook geen enkel nut. Onze kinderen zijn meer van de exacte soort, wetenschappen dus, de echte, de precieze natuurwetenschappen, niet de pluizige geesteswetenschappen, waar niets helemaal waar is, en zelfs dat niet.
Ik heb in dit soort discussies al lang geleden moeten afhaken. "The proper study of mankind is man," veel haalt het niet uit.
Maar gelukkig ken ik wel Vladimir Asjkenazi, hier met een mooi stukje Moessorgski.

Comments

Popular posts from this blog

Met twee woorden spreken

(Niet) in de kaart spelen

"This is so funny."