The Freewheelin' Bob Dylan

Kom ik, bij wijze van spreken, net terug van New York, en dan lees ik dit: Exploring Bob Dylan's New York, uit The New York Times, en dan kom je natuurlijk uit in The Village.

Macdougal Street, The Reggio, de Fat Black Pussycat, Gerde's, de Kettle of Fish - we waren er zo dicht bij, maar hebben het toch gemist. West 4th Street en Jones Street, dat heb ik wel opgezocht, 's morgens vroeg, op coverjacht. New York leek in niets op een wereldstad. Zo rustig!
Daar, in West 4th Street, werd de coverfoto genomen van zijn tweede LP, de plaat die hem zou katapulteren naar het sterrendom. Deze LP ontdekte ik pas jaren nadat hij uitkwam. Hard Rain, zoiets had ik nog nooit gehoord.

Where hunger is ugly, where souls are forgotten Where black is the color, and none is the number And I'll tell it and think it and speak it and breathe it And reflect it from the mountains so all souls can see it Then I'll stand in the ocean until I start sinking But I'll know my song well before I start singing

Bob Dylan woonde er vlakbij. Een plaat ook met een iconische hoes - Dylan met zijn vriendin Suze Rotolo - hij stoer, de handen in de jeanszakken, het meisje aan zijn arm, in een winters, sfeervol New York. "Let the girl do the clinging."

Het deed me niet veel. De straat was niet herkenbaar. Er was geen sneeuw, er waren bomen bijgekomen. En het VW-minibusje was verdwenen.