Een mooie vrouw en een dienaar, 1556.

(Aanvulling op een bericht van 10 augustus).
Soms loop je wat gehaast door een museum, overweldigd door al die schilderijen. Je hebt tijd tekort om alles op te nemen, en eerlijk gezegd, ik raak ook nogal snel verzadigd van dat soort dingen.
Deze zomer was dat het geval in Turijn. Ineens werd ik getroffen door een vrouwenfiguur. Ze zag eruit als een nobele dame, maar het bleek te gaan om Maria Magdalena, de bekende zondares, die de voeten van Jezus wast in het huis van Simon de Farizeeër. Vandaag de dag zou men een farizeeër een 'bigot' noemen, een term die de laatste tijd vaak te horen was aan de andere kant van de Oceaan. Maar dit terzijde.

"Daarom zeg Ik u: haar zonden zijn haar vergeven, al waren ze vele, want zij heeft veel liefde getoond."

Lucas 7, 36-50

Ik vond dit een prachtig portret van een heel mooie vrouw, virtuoos geschilderd. Het licht valt dramatisch op haar, en trekt de aandacht op deze zondares, veel meer dan op Simon of Jezus. Het was een onderdeel van een zeer groot doek, dat het feestmaal van Simon afbeeldt. Jezus was er uitgenodigd, en als Jezus aantrad bij een Farizeeër mag je wel wat verbaal vuurwerk verwachten.

Ik zag nog iets merkwaardigs: een zwarte dienaar. Hij valt niet zo goed op, en lijkt wat in tegenlicht te staan. Was dit een vrije dienaar in loondienst - of een slaaf? Een symbool van ons koloniaal verleden?
Veronese schilderde dit rond 1556. Hoe kwam deze jongen in Italië terecht? Hoe werd hij daar behandeld? Hoe voelde hij zich daar, in het atelier van Veronese?

Ik wees mijn zoon op deze dienaar, en ik zei hem dat het probleem van vandaag is dat niemand nog dienaar wil zijn, alleen maar meester, maar dat je geen meester kunt zijn zonder dienaars. Ik zag een licht geïrriteerde blik in zijn ogen: Paps, je gaat daar niet niet over schrijven?