1-Het begin

Ik wou het al lang doen, maar wachtte op het gepaste moment.

En kijk, nu we in de kerstsfeer zijn (ja, ik genoot zeer van het kerstconcert in het koninklijk paleis), en met enkele vrije dagen in het verschiet, begin ik eraan. Ik lees de koran.

Dat probeer ik onbevangen te doen, liefst met zo weinig mogelijk duiding, maar het is om verschillende redenen moeilijk. In tegenstelling tot mijn bijbel, het boek van Joden en Christenen, is de koran geen verzameling van rechtlijnig vertelde en sterke verhalen. Tot nu toe heb ik evenmin poëtische magie mogen proeven.

De eerste soera met de logische titel Het begin was een makkie: een kort, eenduidig gebed, geopenbaard vóór de hejira (1), toen Mohamed Mekka ontvluchtte, en toen hij nog hoopte om Joden en Christenen voor zijn zaak te winnen. "Leid ons op het rechte pad," staat er, en dat is mooi, maar meteen daarna komt er iets wat ik verder ook steeds weer terugvind: het polariserende 'hen, op wie toorn is nedergedaald', de dwalenden dus. Zij zullen voorwaar niet veel goeds mogen verwachten, zo vrees ik.

(1) Hejira, of hidjrah, of nog anders gespeld, de tocht (of vlucht) van Mohamed en zijn gezellen van Mekka naar Medina. Als ik dat woord hoor, moet ik denken aan Joni Mitchell, die tussen Maine en Los Angeles liedjes schreef over onderweg zijn. (Een deel van die road trip legde ze af zonder te beschikken over een rijbewijs.)

I'm traveling in some vehicle
I'm sitting in some cafe
A defector from the petty wars
That shell shocked love away

Joni Mitchell zoals gefotografeerd in de studio door Norman Seeff, vintage Mitchell, zeer afstandelijk en arty farty. Voor de LP-cover werd er duchtig gephotoshopt avant la lettre door er beelden van een bevroren meer ( Lake Mendota, in Madison, Wisconsin)  en een desolate weg aan toe te voegen.