Seks, seks, seks. En De Morgen is verbolgen.

Twee dingen tegelijk doen, dat kan niet goed aflopen. Ook vrouwen zouden het niet kunnen: multitasken. Toch kan het een verwonderlijke ervaring opleveren.

Zonet nam ik wat oude kranten door, terwijl ik naar de reportage 'België scherpgesteld' keek (Canvas, 5 december). Die ging over 'de condition humaine van de Belg, op de meest natuurlijke momenten: wanneer hij vrije tijd heeft en zich ontspant'.

Enkele topfotografen kijken naar consumentisme en materiële welstand, maar ik zie vooral bittere armoede en leegte. Eroticabeurzen onder de kerktoren, SM clubs in achterafzaaltjes. Niks glitter en glamour, alleen maar beelden* die iemand ontzettend kunnen bedroeven. En dan weer niet.

Ook bedroevend én irreëel is wat ik - simultaan - in De Morgen las. De Morgen was verbolgen. Dat zijn ze wel vaker; ze hebben eeuwen geleden nog een campagne gevoerd met een mannenhand die een krant boos dichtkneep. Het grote schandaal was nu: 'Anti-abortus en toch welkom op school'. Jongeren Info Life was seksuele voorlichting komen geven op een middelbare school. "Het kan toch dat niet zulke organisaties in onze scholen hun propaganda mogen verspreiden?" vroeg Elisabeth Meuleman van Groen zich af. Ik zoek vergeefs in het artikel welke grote misdaad deze organisatie op haar kerfstok heeft. Halverwege kom ik in de buurt:

Op haar website spreekt JIL zich niet openlijk uit tegen abortus. Wel wordt "respect voor het menselijk leven" onderstreept en staan er verdoken anti-abortusboodschappen op. Zo wordt er nadrukkelijk op gewezen dat "een abortus belangrijke lichamelijke, emotionele en psychische gevolgen heeft". Woordvoerster Yannick Fonteyne omschrijft de organisatie als 'pro-life'. 

De woordjes 'nadrukkelijk' en 'verdoken' moeten één en ander duidelijk maken. Onze jeugd mag niet horen dat abortus ook enkele minder prettige gevolgen heeft, of misschien zelfs kan leiden tot - heel even - een moreel dilemma voor wie er mee te maken heeft. Er was ooit zelfs eens een koning die zich door een dergelijke kwestie in de onmogelijkheid bevond om te regeren.

Dat stukje journalistiek (zwak, want meer opinie dan informatie) lezen, in combinatie met de reportage over sexconsumptie en een vrouw van middelbare leeftijd die zich naakt laat vastbinden aan een garagepoort, kan je toch nog verbijsterd achterlaten.

En dan moet Pascale Platel haar zegje nog komen doen over Marlon Brando, Bernardo Bertolucci en Maria Schneider in de verkrachtingsscène in Last Tango in Paris.

Er zijn grenzen aan de multitasking.

* Ik zag vooral werk van Gert Jochems