Subversief, II



De voorbije dagen discussieerde ik met een Facebookvriend - die ik niet persoonlijk ken - over abortus. Hij is een antitrumpiaan en bericht zowat om de andere dag (wat zeg ik, dàgelijks!) over wat DJT uitkraamt.
"Indien een politicus een pro-life (tegen abortus) beleid wil voeren dan mag hij ook nergens militair gaan optreden want dan spreekt hij zichzelf tegen!"
Dat was te stom om op te reageren, maar ik deed het - domweg - toch. Omdat de banalisering van abortus mij zo tegen de borst stuit. Pro choice moet kunnen, maar je moet wel beseffen dat het een 'selfish choice' is, en één die je niet lichtzinnig zou mogen maken.
Als het over abortus gaat, moet ik aan Elisabeth Meuleman denken. Ik ken haar evenmin, maar ik vermoed dat volgens haar het uitroepteken had mogen blijven staan achter de naam van haar partij. Ik dacht spontaan aan een meisje op een bakfiets, maar ik zie nu dat Elisabeth Meuleman met een Fiatje rijdt, en soms weleens de handrem vergeet aan te trekken. Ziehier.

Zij riep in december laatstleden moord en brand toen een 'controversiële anti-abortusorganisatie' (volgens de kop van De Morgen) vier jaar na elkaar lessen seksuele opvoeding had gegeven op een middelbare school van het Gemeenschapsonderwijs. De Morgen en VRT pikten dit verhaal met enthousiasme op. Pas vorige week liet de organisatie in kwestie een recht op antwoord plaatsen, en ik vond dit antwoord zeer genuanceerd.

Over deze kwestie laat ik u zelf oordelen aan de hand van De Morgen en het weerwoord van de organisatie.

Maar terug naar mijn Facebookdiscussie en de zaak Meuleman. De wereld is 180 graden gedraaid. Vroeger was 'recht op leven' de norm, en 'recht op abortus' subversief. Baas in eigen buik, weet u nog. Als jonge subversieveling luisterde ik naar Jasperina de Jong: "Nee, niets dat groter kwaad is / dan abortus provocatus."

Maar nu is het omgekeerd. Wie ongewenst zwangere meisjes wil doen nadenken over de verschillende keuzes die ze hebben, werkt ondermijnend. Zoals Benno Barnard enkele jaren geleden (Dagboek van een landjonker) opmerkte: Muziek en Woord, het tijdschrift van Klara dat in 2007 verdween, is subversief, en Humo is conventioneel.

Ik voel mij subversiever dan ooit.

Comments

Popular posts from this blog

Met twee woorden spreken

(Niet) in de kaart spelen

"This is so funny."