You'll just have to carry on

Toevallig belandde Make Some Noise - een collectie liedjes van John Lennon - in mijn auto, en Christina Aguilera (Mother) deed mij teruggrijpen naar de eerste solo-LP van John Lennon uit 1970.

Was het omdat mijn zusje, die gisteren zestig werd, mij vele jaren geleden de CD-heruitgave cadeau deed? Of was het omdat de geest van de LP - het verlies van ouders, of beter, van de liefde van ouders, of nee, het algemene gevoel van in de steek gelaten te worden - me nu de keel dichtknijpt?

Toen de LP bijna een halve eeuw geleden uitkwam, voelde ik al, als prille tiener, dat het hier om verlies ging, en niets bedroefde me meer dan het centrale nummer God. "God is a concept by which we measure our pain", dat kan ik nog altijd niet vatten, maar als Lennon alles en iedereen afzweert, Jezus, Elvis, Zimmerman, ja, zelfs de Beatles, dan voelde ik in mijn jonge botten dat er een tijdperk afgesloten was. "The dream is over."
Maar net daarvoor zegt Lennon: You'll just have to carry on.

The dream is over
What can I say?
The dream is over
Yesterday
I was the dreamweaver
But now I'm reborn
I was the walrus
But now I'm John
And so, dear friends,
You'll just have to carry on
The dream is over

Ik vond Lennon altijd wat fake, een gekwetste ziel die veel mensen heeft gekwetst, een shitty daddy, en die ook nogal wat onzin heeft uitgekraamd. Maar hier, in 1970, is hij rauw, persoonlijk en echt. In essentie een gitaar, bas (Voorman) en drum (Starr)-opname, met wat piano, en de LP voelt aan als een onopgesmukte demoversie. Niet te geloven dat Phil Spector co-producer was. En John Lennon laat zich hier zien de grootste rockzanger aller tijden.

De LP eindigt met een achteloze coda die wat doet denken aan McCartney's Her Majesty op Abbey Road. Er zit een effectje op, maar het sluit de LP mooi af:

My mummy's dead
I can't get it through my head
Though it's been so many years
My mummy's dead
It's hard to explain
So much Pain
I could never show it
My mummy's dead