Neringdoeners

Op de fiets valt je van alles te binnen, zou mijn Facebookvriend en blogger Philippe Clerick zeggen, en gelijk heeft hij. Toch had ik het ook al gezien toen ik er met de auto langsreed: Etienne, van Huis Etienne, zoekt een opvolger. 

En vandaag was ik in de buurt, met de fiets, komende van mijn Turkse kapper, waar een grote landkaart van Turkije aan de muur hangt, en waar uit de TV alleen Turkse klanken komen, maar waarom niet? Mijn kapper is zwijgzaam, en zo heb ik ze graag, en hij knipt goed, en voor een redelijke prijs. Hij lijkt me niet het type om te vragen of hij voor of tegen Erdogans voorstel heeft gestemd, maar je merkt het wel in zijn ogen, zonder dat hij iets zegt, het grote verlangen naar het moederland, waar de zon altijd schijnt, en waar de mensen buiten, en uitbundig leven. Niet dat mijn kapper van het uitbundige type is. "Wat korter bovenaan graag," vraag ik. En dan zegt hij "Ja," en hij knipt het bovenaan twee millimeter korter. En als hij klaar is, zeg ik dankuwel, en ik betaal, en dan zegt hij 'Dank u'.
Laatst nog hoorde ik op de radio iets over de moordende concurrentie onder de Turkse kappers, die hun prijzen zodanig laten zakken dat ze hun vaste kosten uit het oog verliezen. Neringdoeners, hun zorgen zijn universeel.

En dan stap ik op de fiets, en stop ik even bij Huis Etienne. Vlakbij het Heilig-Hartplein met zijn lelijke neogotische kerk, en bij de Heirnis. De buurt van Luc Van den Bossche was nooit glamoureus, en ze is dat nu nog minder. Als kind stond ik hier vaak met grote ogen voor het etalageraam, kijkend naar de postzegels van bij ons, of van exotische bestemmingen. Af en toe kocht ik er een mooie collectie met mijn zakgeld. Het bleef me verbazen dat dat winkeltje al die jaren standhield. Tot nu dus. "Ben 75 jaar. Opvolger gezocht" hangt er nu. Huis Etienne is maar drie dagen in de week meer open, maar vandaag dus niet. Ik was er graag eens binnen gegaan, om eens te praten met Etienne, over vijftig jaar geleden. Of over standvastigheid. Of over de grote eenzaamheid (zo stel ik het me toch voor) van de kleine neringdoener. Al valt dat met het laatste nog mee, zo lees ik in Het Laatste Nieuws. waar je ook te weten komt wat een 'zulle' is. Want die krijg je er zomaar bij, bij het huis, de postzegels en de munten.