Vergankelijkheid
Facebook herinnert mij aan de vergankelijkheid.
Mijn Facebookbericht was van 27 juni 2015. Mijn moeder was stervende, ze had zelf voor een zachte maar langzame dood gekozen. "Ze neemt haar tijd," zeiden ze op Palliatieve Zorg. Ze bedoelden het positief.
De foto's die ik toen bij elkaar zocht, gingen nog verder terug in de tijd - meer precies tot 1984. Huwelijksreis naar Kreta, Santorini en Mykonos. Foto's met een Pentax K1000, een beetje korrelig.
Je kwam aan per boot, en aan de kade stonden tientallen Grieken, om een graantje mee te pikken van de backpackers.
Maar daar, in Thira, stonden ze wel. En we gingen mee, de hoge trappen op, tot een eind weg buiten de stad Thira. Was het nu in zuidelijke of noordelijke richting?
We logeerden in de slaapkamer van de bewoners. Heel netjes en koel, een witgekalkt huisje met dikke muren, in een smal straatje. Passanten met een ezel. Wat verderop: een binnenkoertje met bussels twijgen en hout - de bakkerij. Heerlijk wit brood, lekkere yoghurt. Betalen met drachmen.
Drie jaar geleden waren we er terug, en zocht ik het huisje waar we toen logeerden.
Het pleintje aan de hoofdstraat herkende ik wel nog, maar de rust die de foto uitstraalt had plaatsgemaakt voor een heel andere sfeer. De backpackers van toen waren rijke toeristen geworden. Een Grieks slaatje en een yoghurt met honing op een houten bank in de taverne O Glaros werden ingeruild voor een etentje op een terras met een glas assyrtiko, met zicht op de ondergaande zon. Een jong koppeltje werd een gezin met kinderen. Er is een tijd voor alles. Straks komt er weer een tijd om kleren te verscheuren.
Ik zocht er de plaatsen uit het kommerloze verleden, maar zonder succes. Toen ik weer thuis was, begon ik een zoektocht per mail aan de hand van mijn korrelige foto's, en met wat hulp van het plaatselijke museum voor folklore. "Herken je deze kerk op de achtergrond?" Dat was de sleutelfoto; met een herkenbaar monument. Op een andere foto zag ik nog een straatnaambord: Odos 25 Martiou.
Met de online hulp van een vriendelijke Griek, Emmanuel Lignos, kwam ik er uiteindelijk achter. Niet in Thira, maar in een dorpje in de buurt. Het was de Analipsikerk in Karterados, een beetje buiten Thira. Tijdens een ochtendwandeling, die zomer van 2014, was er ik er dicht bij, maar ik had de omgeving niet herkend.
Ondertussen, twee, drie jaar verder, en de dood lijkt weer zo dichtbij. Toch zeker als dood betekent: de afwezigheid van levensvreugde. En dan komt daar weer Prediker voor de geest: "Hetgeen geweest is, dat is nu, en wat wezen zal, dat is alrede geweest; en God zoekt het weggedrevene."
"We thought that you'd like to look back on this post from 2 years ago."Daar stond deze foto bij.
 |
| Thira (Fira), hoofdstad van Santorini, meer dan 30 jaar geleden. Hotel Atlantis bestaat nog altijd. |
De foto's die ik toen bij elkaar zocht, gingen nog verder terug in de tijd - meer precies tot 1984. Huwelijksreis naar Kreta, Santorini en Mykonos. Foto's met een Pentax K1000, een beetje korrelig.
Je kwam aan per boot, en aan de kade stonden tientallen Grieken, om een graantje mee te pikken van de backpackers.
"Rooms? Rooms? Zimmer?"Soms stonden ze er niet, en sliepen we op het strand, wat minder leuk is dan het klinkt. De volgende dag vonden we dan wel en Griek die een neef had die kamers verhuurde.
Maar daar, in Thira, stonden ze wel. En we gingen mee, de hoge trappen op, tot een eind weg buiten de stad Thira. Was het nu in zuidelijke of noordelijke richting?
We logeerden in de slaapkamer van de bewoners. Heel netjes en koel, een witgekalkt huisje met dikke muren, in een smal straatje. Passanten met een ezel. Wat verderop: een binnenkoertje met bussels twijgen en hout - de bakkerij. Heerlijk wit brood, lekkere yoghurt. Betalen met drachmen.
 |
| De bakkerij. |
Drie jaar geleden waren we er terug, en zocht ik het huisje waar we toen logeerden.
Het pleintje aan de hoofdstraat herkende ik wel nog, maar de rust die de foto uitstraalt had plaatsgemaakt voor een heel andere sfeer. De backpackers van toen waren rijke toeristen geworden. Een Grieks slaatje en een yoghurt met honing op een houten bank in de taverne O Glaros werden ingeruild voor een etentje op een terras met een glas assyrtiko, met zicht op de ondergaande zon. Een jong koppeltje werd een gezin met kinderen. Er is een tijd voor alles. Straks komt er weer een tijd om kleren te verscheuren.
Ik zocht er de plaatsen uit het kommerloze verleden, maar zonder succes. Toen ik weer thuis was, begon ik een zoektocht per mail aan de hand van mijn korrelige foto's, en met wat hulp van het plaatselijke museum voor folklore. "Herken je deze kerk op de achtergrond?" Dat was de sleutelfoto; met een herkenbaar monument. Op een andere foto zag ik nog een straatnaambord: Odos 25 Martiou.
 |
| "Kent u deze kerk op de achtergrond?" |
Met de online hulp van een vriendelijke Griek, Emmanuel Lignos, kwam ik er uiteindelijk achter. Niet in Thira, maar in een dorpje in de buurt. Het was de Analipsikerk in Karterados, een beetje buiten Thira. Tijdens een ochtendwandeling, die zomer van 2014, was er ik er dicht bij, maar ik had de omgeving niet herkend.
Ondertussen, twee, drie jaar verder, en de dood lijkt weer zo dichtbij. Toch zeker als dood betekent: de afwezigheid van levensvreugde. En dan komt daar weer Prediker voor de geest: "Hetgeen geweest is, dat is nu, en wat wezen zal, dat is alrede geweest; en God zoekt het weggedrevene."
Comments
Post a Comment