Zoooo blauw, daar aan zee
Het was een mooie zomerdag.
Even naar zee en naar de zoon. Zelden zag ik de hemel zo mooi blauw. Eerst een wandeling in de duinen, dan een lunch, en dan nog even een strandwandeling, met een welgekomen verkoelende bries.
En dan zag ik het - twee ouders op stap met hun kind in een rolstoel. Een kind met een zware handicap. Zorgzame ouders, maar je ziet de zorgen op hun gezicht. Het deed me terugdenken aan twintig jaar geleden. Vervuld van het nieuwe leven in ons gezin waren we twee zomers lang in Wenduine. Van het appartement naar het strand, en terug, dag na zalige dag.
En dan zag ik het ook. Ouders op stap met een kind, niet in een rolstoel, maar met een bed op wielen. Een tochtje op de zeedijk. Misschien dachten ze: De zeelucht zal ons kind goed doen.
Comments
Post a Comment