Goedjongstigheid
Het geheugen is een hoogst vreemd ding. Het mijne zeker, en voor anderen zal het wel niets anders zijn, zo speciaal ben ik ook weer niet.
Vandaag ben ik jarig (hoera!). Dat werd gevierd op passende wijze, met mijn lievelingsgerecht, linguine con vongole, en met een glaasje Sancerre (Thomas, 2014), muziek uit 1959 (Kind of Blue, Ah-um, Time Out - sjonge, wat een jazzjaar was mijn geboortejaar) maar, om mijn oude baas te citeren, wat op tafel en in het glas komt is niet onbelangrijk, maar wat echt telt is wie rond de tafel zit. En ik voelde mij bijzonder geprivilegieerd. Op de tafel was het uitmuntend, rond de tafel was het nog veel beter.Facebook bracht mij heel veel gelukwensen, ook al ben ik maar een dag ouder dan gisteren. Maar het deed me zeer veel plezier.
En ineens dacht ik terug (daar komt het dan, dat vreemde geheugen) aan een gedichtje dat mijn moeder zaliger van een vriend kreeg, een illustrator, een kunstenaar, zo denk ik, als ik mij goed herinner, van op de Antwerpse Steenweg. Ik heb hem nog ontmoet, en ik weet dat ik met hem door een boek bladerde dat ik kocht over da Vinci. Het gedichtje dat hij met de mooiste cailligrafie vorm gaf , werd ingekaderd, en kreeg een plaatsje in ons appartement. De jaren gingen voorbij,en ik liep er voorbij, maar zonder dat ik het besefte moet ik dat gedichtje in mijn diep geheugen hebben opgeslagen.
Iemand zei me eens, dat verjaardagen eigenlijk alleen belangrijk zijn voor de ouders. Welnu, ouders, dit is voor jullie. Alleen al voor het woord goedjongstigheid is het waardevol.
We gaan zo vaak op koude stoep
naar onze dagtaak, naar ons beroep
Soms wuift een hand aan d'overkant,
een vriendengroet,
dan valt er zon in ons gemoed.
Maar nu er zoveel handen waren
die wuifden als de korenaren
dan was mijn hart verblijd
om zoveel vriendschap en goedjongstigheid.
Comments
Post a Comment