Messi! Messi! (Nog een kort verhaal)

Messi in 2016 (Foto zonder credits uit The Hindu.)

Op de fiets bekijk je de stad anders dan vanuit een auto. Dat had ik al gemerkt. Een fietsstraat, zoals van de Tweebruggenstraat naar Het Zuid, is erg leuk, en dat de auto's voor jou moeten stoppen in de Lange Violettestraat is leuker dan dat jij als automobilist hier onverwacht voorrang moet afstaan.

Laatst had ik een lunchafspraak in de stad. Het was mooi weer, dus nam ik de fiets, maar al aan de Dampoort merkte ik de eerste tekenen van naderend onheil. Mijn achterband hield het niet. Gelukkig was er vlakbij een fietszaak, één die zo uit de jaren 70 lijkt gestapt. Er hangt nog een miniposter van Miguel Indurain, die (de poster) in vergelijking met het interieur nog modern leek. Dossche Sport, heet de zaak, en 'Sport' wordt hier op zijn Frans uitgesproken. We zijn niet voor niets in Gent. Maar meteen herstellen zat er niet in, met het mooie weer had iedereen zijn fiets bovengehaald, en gemerkt dat er nog één en ander moest bijgesleuteld worden, kortom, ik zou anderhalve week mijn fiets moeten missen.

Miguel Indurain

Ik was goed op tijd en begon te stappen. Onderweg zag ik het gratis elektrisch busje voor mensen die niet meer verder kunnen. Ik stapte op. De chauffeur was druk aan het bellen in een voor mij onbekende taal, en hij bleef de hele rit door bellen. Ik vroeg waar hij naartoe ging (De Kouter), en hop, weg was ik. Even dacht ik om af te stappen, want het wagentje reed trager dan ik kon stappen.

Aan de Korenmarkt wenkte een ober het busje, hij had twee passagiers. Een ouder koppel. Ik dacht eerst dat ze Italiaans praatten, de vrouw had een T-shirt van Coimbra aan, maar ze stelden zich voor als Argentijnen. Ze logeerden in Ibis Opera. Toen het woord Argentinië viel, bulderde de man: Messi! Messi! Ik had het wel begrepen. Mocht het busje wat ruimer zijn geweest, de man had me zeker een joviale klap op de schouders gegeven. Ik zweeg wijselijk van Maradona.

Ik haalde mijn beste Spaans boven - eigenlijk de enige zin die ik onthouden heb van een jaartje Spaanse les, vele jaren geleden: Trabacho mucho pero gano poco. Daar moesten ze hartelijk mee lachen; ze kenden dat wel. De vrouw kende ook nog iets anders: mensen die weinig werken, maar toch veel verdienen.
Ja, die kennen we ook. Ik dacht even aan Messi, maar zweeg alweer wijselijk.