Een vriendengroet

Hup, nog maar eens de loopschoenen aangetrokken. In mijn oortjes: de Hohe Messe - veel dichter bij God kan ik, op deze zonnige herfstdag, niet komen.

Het was alweer een tijd geleden, en het lopen, wel, het liep echt niet lekker. Wat puffen, zware benen, en dan, ineens, een vriendengroet. Iemand roept iets naar mij vanuit een stilstaande auto, en het is nu net de man die mij acht jaar geleden aan het joggen bracht. Hij zocht destijds contact met mijn bedrijf voor zijn eerste midzomernachtrun; dat moet in 2010 geweest zijn. Zweden en midzomer, dat gaat net zo goed samen als gehaktballetjes en Ikea, en ik zag dat wel zitten. Ik ontwierp een loopshirt: Every Body on the Move. We stelden een loopgroepje samen, we mochten een Volvo aan de Blaarmeersen opstellen voor een groepsfoto, en we waren vertrokken. En we zijn blijven lopen, ook al kwam er later meer aandacht voor het fietsen, want de nieuwe fabrieksmanager, dat was in de eerste plaats een pedalenduwer, maar het belangrijkste was: mensen in beweging krijgen.

En zelf ben ik blijven lopen, zij het met steeds langere periodes van inactiviteit. Terwijl ik loop, voel ik me één met mijn omgeving, de natuur, de zon, en ook al puf ik, de gedachten die ik heb zijn doorgaans prettig.

Zoals: mensen die me een tijdje niet gezien hebben, vragen me wel eens: Hoe gaat het?
Ik vind dat een moeilijke vraag, omdat ik graag een eerlijk antwoord geef. Het afgelopen jaar heb ik 'het mijne wel gehad', zoals dat heet, maar de laatste weken hoorde ik ineens dat enkele mensen die me dierbaar zijn, een strijd voeren tegen kanker. Het lijkt wel een vijand die nooit opgeeft. Ik denk vaak aan die vrienden, en ik weet niet goed wat ik moet doen om ze een hart onder de riem te steken.

Maar als ik daaraan denk, dan kan ik met een gerust hart de vraag 'Hoe is't' beantwoorden met: 'Goed'.