Wat kost een postzegel?

Een overheidsbedrijf - bpost - krijgt een nieuwe baas. De VRT heeft het over 'baas', elders lees ik 'CEO'. Geef mij maar 'baas', dat ouderwetse woord, mooier en duidelijker dat dat gedrocht 'coach'.

Nu we toch over woorden bezig zijn... Het VRT-journaal legde de nieuwe topman van bpost een gemakkelijke vraag voor. Eerst ging het over 'digitalisering en andere maatschappelijke uitdagingen'. Het onvermijdelijke antwoord was die beruchte term uit het kaartspel 'We moeten daarop [digitalisering] inzetten'.Dan kwam er een kritische vraag: 'Kan dat met behoud van alle medewerkers?'

Het antwoord onthutste me. 'Ik denk dat er heel veel uitdagingen zijn, niet alleen vanuit de digitalisering, maar dat er ook zeer veel opportuniteiten zijn. De strategie is dus ook duidelijk bepaald geweest door de Raad van Bestuur en binnen die strategie zijn er zeer veel mogelijkheden voor iedereen.'

Veel woorden, geen antwoord, en was was het bpost-onderwerp afgesloten.

Mijn jongste zoon was er even komen bij staan. Heb je dat gehoord, vroeg ik, en ik spoelde het journaal terug.  (Terugspoelen! De woorden lopen achter op de technologische ontwikkeling, wat ook niets nieuws is, denk maar aan het woord 'fietsstalling'.)

'Het antwoord is dus nee,' zei mijn zoon nuchter. Nee? Wat bedoelde hij, want ik was de vraag al wat vergeten. 'Nee, dat zal dus niet kunnen met alle medewerkers.'

Vreemd. Wat telt is dat men een antwoord geeft, niet wat men zegt. Wat de nieuwskijker ervan denkt, is ook niet zo belangrijk.

Even later was de baas van de postbodes in Terzake. Hij krijgt meteen een pittige vraag van Annelies Beckx: 'Verstuurt u wel eens een brief? Weet u eigenlijk hoeveel een postzegel voor een genormaliseerde brief kost tegenwoordig?' Het klonk als een verhoor door een onderzoeksrechter.

Alweer een antwoord waar ik stil van werk.
'Ja, ik verstuur zeer geregeld brieven, en ook kaartjes, dat is nog altijd wel de wijze waarmee we naar mekaar groeten en mekaar gelukwensen.'

Maar de interviewer was een vrouw, en niet zomaar een vrouw, het was Annelies Beckx, en die laat zich niet met een kluitje in het riet sturen:

'Enig idee van de prijs? Eén brief?'

Tja, nu is er geen ontkomen aan: 'Nee, ik heb geen idee van de prijs want omdat mijn dochter - ja - koopt altijd het velletje met tien zegels.'

'Ja, u koopt in bulk tien zegels. Het is 0,92 cent.'

Nu ben ik verbouwereerd. Annelies Beckx stelt een vraag, maar ze kent, zo denkt ze, het antwoord, dus haar vraag had een ander doel dan weten hoeveel postzegels er op een genormaliseerde zending moeten. Ze wou de geïnterviewde eventjes vloeren. Alleen: haar antwoord  - nul komma tweeënnegentig cent - klopt langs geen kanten. Een postzegel voor een genormaliseerde zending kost honderd keer meer: 0,92 euro.

De vraag uit het journaal kwam nu weer op de proppen - wat met mogelijke afvloeiingen? Nu was hij beter voorbereid, en hij had minder woorden nodig voor een correct antwoord: 'Het is te vroeg om daar uitspraken over te doen.' Duidelijk, maar misschien wat te kort naar zijn zin, want hij had het dan weer over uitdagingen en opportuniteiten, maar hop, voor hij het wist kreeg hij weer een rare vraag. 'Tot slot nog even, mijnheer Van Avermaet, hoeveel verdient u?'

Alweer een verbijsterend antwoord: 'Ik heb dezelfde voorwaarden gekregen als mijn voorganger, dus dat is, denk ik, bekend, dat kunt u gerust opzoeken daar is geen geheim over en daar is ook geen moeilijkheid over.'
Waarom zegt hij niet meteen hoeveel? Hoopt hij dat het bedrag onvermeld blijft? Met Annelies Beckx zou hij beter moeten weten.

'Het is 825.000 euro. 'Een eerdere bpost-baas vond dat niet genoeg, u wel?'

En dan kwamen er veel woorden aan te pas om gewoon te zeggen: Ja.

Dat zou ik ook vinden.