Spijkers op laag water

Een overheidsbedrijf - bpost - krijgt een nieuwe baas. De VRT heeft het over 'baas', elders lees ik 'CEO'. Geef mij maar 'baas', dat ouderwetse woord, mooier en duidelijker dat dat gedrocht 'coach'. Nu we toch over woorden bezig zijn... Het VRT-journaal legde de nieuwe topman van bpost een gemakkelijke vraag voor. Eerst ging het over 'digitalisering en andere maatschappelijke uitdagingen'. Het onvermijdelijke antwoord was die beruchte term uit het kaartspel 'We moeten daarop [digitalisering] inzetten'.Dan kwam er een kritische vraag: 'Kan dat met behoud van alle medewerkers?' Het antwoord onthutste me. 'Ik denk dat er heel veel uitdagingen zijn, niet alleen vanuit de digitalisering, maar dat er ook zeer veel opportuniteiten zijn. De strategie is dus ook duidelijk bepaald geweest door de Raad van Bestuur en binnen die strategie zijn er zeer veel mogelijkheden voor iedereen.' Veel woorden, geen antwoord, en was was ...

Wat is er niet in een tijdsspanne van één jaar veranderd? Onze oudste zoon was altijd fan van De Druivelaar. Het was zijn ochtendritueel: het blaadje van de kalender afscheuren, en de (maastal zeer) belegen mopjes lezen. Met Kerst of Nieuwjaar kreeg hij dan ook vaak een Druivelaar. Maar ziet, amper een jaar geleden startte een nieuw avontuur, ver van huis, en hij nam zijn Druivelaar 2019 mee. En nu wordt dat avontuur afgesloten, en ingeruild voor een nieuw avontuur, één dat weer van voor af aan begint, en dat nieuwe avontuur brengt een verhuizing met zich mee. Wat er aan die Merksemse muur hangt, is De Druivelaar 2019. De tijd is blijven stilstaan, die derde januari 2019, als we de heiligen Adelhard van Huise vieren, en Genoveva van Parijd, Bertildis en Florentius. Voor hen is de tijd nog veel meer blijven stilstaan, maar voor zoonlief is er wel degelijk iets veranderd. Wat is er allemaal niet gebeurd, dat laatste jaar!  All changed, changed utterly.

Accipere quam facere praestat iniuriam. Cicero Het is beter onrecht te ondergaan dan te begaan. Wat Cicero lang geleden optekende, is vandaag weer relevant. 's Lands bekendste politicus citeerde de tijdgenoot van Ceasar naar aanleiding van een onverkwikkelijke affaire. Of Bart De Wever dit citaat van Cicero hier terecht bovenhaalde, weet ik niet (in ons land hebben machtshebbers en projectontwikkelaars al té lang tegen elkaar aangeschurkt), maar het citaat deed - pijnlijk - een belletje rinkelen. In de zomer van 2016 waren we in New York. We bezochten er de Saint-Patrick's Cathedral, die wat moet opboksen tegen de wolkenkrabbers van Fifth Avenue. Ik zie dat mijn vrouw een kaarsje aansteekt. Ik vraag haar - een beetje plagend - voor wie ze dat doet. Het antwoord verraste mij, maar ik was nog meer verbaasd over wat ze verder zei. "Het is beter gekwetst te worden, dan te kwetsen." Het is beter om onrecht aangedaan te worden dan anderen onrecht aan te doen.

Vroeger, beste kinderen, was het niet beter, maar het was anders. Er was, vroeger, nog geen internet. Eén van mijn favoriete hobbies was af en toe een LP kopen, en alles wat je wist vond je op het schijfje vinyl, en op de hoes. Zo kon ik uren turen naar die hoezen. Wat een mooi formaat. Vierkant - Instagram , zegt men nu? - maar groot genoeg om een heus kunstwerkje te zijn. Enfin, soms toch. Je zag maar de foto die op de hoes terecht kwamen. Soms werd er stukje uitgeknipt - gecropt , inderdaad - maar dat wist je toen nog niet. En nu, vele jaren later, en een stukje wijzer geworden, zie ik dan de volledige foto. En dan zie ik, wel, het volledige plaatje. Nee, revolutionair is dit niet, maar toch. Ik weet nu iets meer. Twee voorbeelden om dit te illustreren. Links de hoes van A Love Supreme van John Coltrane, gedrukt op het altijd stevige karton van Impulse Records. Toen ik die hoes bekeek, weet ik waarom John Coltrane zo keek. Hij was zich ongetwijfeld bewust dat hij een his...

Het overzicht van de krantencommentaren, is het dàt wat onze opinies stuurt? De zielenroerselen van de Karel Verhoevens, de Bart Brinckmannen, de Bart Eeckhouts van ons medialandschap? Verhip, bijna was ik een vrouw vergeten ... en de Liesbeth Van Impes. Net op tijd goedgemaakt. Nee, de meer subtiele opiniemakers vind je in elk hoekje van de krant. Op plaatsen waar je het niet verwacht. Bijvoorbeeld in een uitgebreid onderschrift bij een aantal platenhoezen. "Vorig jaar stond er één vrouwelijke soloartiest in StuBru’s Tijdloze 100, bijgenaamd de Tietloze 100. In de Nederlandse Top 2000, schrijft NRC, is het aantal vrouwen tussen 1999 en 2018 gehalveerd. De top vijf van meest gestreamde artiesten op Spotify dit jaar is mannelijk. Muziek heeft een penis." Dat schreef Vicky Vanhoutte . Zij is mij onbekend. Dat geldt ook voor de NPR, de Amerikaanse National Public Radio, die de tien platen van 2018 oplijstte, en die Vicky Vanhoutte overneemt. Allemaal van vrouwen! En ik ken...

Altijd ben ik ergens. Soms valt me iets op, daar, ergens, eens. En dan wil ik erover schrijven. Jezus in Midtown New York 5 augustus 2018 “Fotografie is het herkennen, in een fractie van een seconde, van het belang van een gebeurtenis alsook het herkennen van de exacte organisatie van vormen die de gebeurtenis het beste uitdrukken.” Henri Cartier-Bresson (1908-2004) kon het weten; hij was immers de man die het had over ‘le moment décicif’, het beslissende moment, een dramatisch hoogtepunt, dat plaats vindt in deze ene, beslissende seconde waarin een foto genomen wordt. Of precieser; ergens tussen één dertigste en één duizendste van een seconde, afhankelijk van de instelling van de camera. Op 5 augustus liep ik met mijn gezin in in New York City. Tussen de hitte en de drukte van Midtown maanden ineens Jezus, en de tekst uit Mattheus 11:28, me aan om even te stoppen: Come to me all you that labor and are burdened, and I will give you rest. Het leek me toepasselijk voor Ne...

Altijd ben ik ergens. Soms valt me iets op, daar, ergens, eens. En dan wil ik er een verhaaltje over schrijven. Crew Collective and Café, 360 Rue St Jacques, Montreal April 2018 Montréal is een bruisende, hippe stad in een provincie – Québec – waar de tijd is blijven stilstaan. In tegenstelling tot het hinterland, waar dat vreemde Frans de belangrijkste lingua franca blijft, is Montréal een smeltkroes van Frans en Engels, en van nog een heleboel andere talen. Een bruisende stad als Montréal heeft natuurlijk ook hippe cafés, zoals Crew Collective and Café, gehuisvest in wat eens de Royal Bank of Canada wasJe kunt er een café allongé of macchiato bestellen, veganistische scones, een maple ham sandwich, of soepjes met oosterse kruiden. Alles duurzaam, dat spreekt. Crew Café Collective is monumentaal en druk, en ze beweren de beste koffie én de beste wifi te hebben van Vieux Montréal. Opeens valt mijn oog op een kanjer van een gedenkplaat: IN MEMORIAM Men of this bank w...